THE DISNEY FILTER EMAIL CHAIN

Een anoniem experiment in 12 vragen over culturele blindheid in Nederland en België.

Twaalf weken. Twaalf vragen. Volledige anonimiteit.

Ik zoek mensen die willen meedoen aan een experiment. Geen sollicitatie, geen cv, geen bio. Alleen jij en een vraag per week.

Wat is het?

Geïnspireerd door The Fax Club Experiment, waarin 100 vreemden een jaar lang wekelijks één vraag beantwoordden via fax, volledig anoniem, start ik een Nederlandse variant.

Twaalf weken lang ontvang je elke week één vraag per e-mail. De vragen gaan over structurele ongelijkheid die we normaliseren. Over de mechanismen die we niet zien omdat we ze hebben leren noemen als “keuze”, “balans”, “cultuur” of “nu eenmaal zo”. Over de kloof tussen wat we zeggen te geloven en wat we daadwerkelijk doen. Over hoe we onszelf progressief noemen terwijl we patronen reproduceren die we beweren te bekritiseren.

De vragen zijn niet makkelijk. Ze zijn ook niet bedoeld om je een goed gevoel te geven. Ze zijn bedoeld om je aan het denken te zetten.

Waarom anoniem?

Omdat eerlijkheid makkelijker is zonder publiek. Omdat je anders schrijft als niemand weet wie je bent. Omdat het niet gaat om hoe je overkomt, maar om wat je ziet als je echt kijkt.

Wat vraag ik van je?

• Maak bij voorkeur een anoniem e-mailadres aan (Protonmail, een wegwerp-Gmail, wat je wilt)
• Stuur GEEN bio, geen introductie, geen uitleg over wie je bent
• Beantwoord elke week de vraag, in welke vorm je wilt: een alinea, een essay, een gedicht, een rapsong, een tekening, maakt niet uit
• Wees eerlijk. Niet literair. Niet indrukwekkend. Eerlijk.

Dit is geen schrijfwedstrijd. Het gaat niet om mooie zinnen. Het gaat om wat er gebeurt als je jezelf dwingt te kijken naar wat je normaal vermijdt.

Wat gebeurt er met de antwoorden?

De antwoorden kunnen (anoniem) worden gebruikt in een essaybundel waaraan ik werk: Culturele Blindheid: Essays over wat we weigeren te zien. De bundel onderzoekt hoe Nederland zichzelf progressief noemt maar hypocrisie normaliseert. Hoe we alles gedogen maar niets accepteren. Hoe we doorzonwoningen bouwen maar weigeren door te kijken.

Belangrijk: de bundel is niet geschreven naar aanleiding van dit experiment. De essays bestaan al. Dit experiment is mijn manier om te onderzoeken hoe het daadwerkelijk gesteld is met wat ik beschrijf. Of de mechanismen die ik ontleed ook herkenbaar zijn. Of de blindheid die ik benoem ook gevoeld wordt.

Jouw antwoorden worden niet letterlijk overgenomen. Maar ze kunnen wel volledig anoniem bijdragen aan het beeld. Je blijft een nummer, geen naam.

Voor wie is dit?

Voor iedereen die bereid is twaalf weken lang eerlijk te zijn. Die het ongemak aandurft. Die wil ontdekken wat er zichtbaar wordt als je stopt met wegkijken.

Je hoeft geen schrijver te zijn. Je hoeft geen feminist te zijn. Je hoeft het niet met me eens te zijn. Je hoeft alleen bereid te zijn om te kijken.

Praktisch:

• Start: vrijdag 2 januari 2026
• Duur: 12 weken
• Elke vrijdag een nieuwe vraag
• Deadline voor antwoord: donderdagavond
• Volledig anoniem

Meedoen?

Stuur een mail naar [e-mailadres] met als onderwerp: “Ik doe mee”

Geen bio. Geen uitleg. Alleen die drie woorden.

Je krijgt een nummer. Dat nummer ben je.

Nederland heeft altijd gekeken zonder te zien. Dit is een land van open gordijnen en gesloten ogen. Van doorzonwoningen waar we weigeren door te kijken.

Durf jij te kijken?