Er is een nieuwe eis voor vrouwen online. Je moet authentiek zijn. Je moet echt zijn. Je moet je onperfecte leven tonen, je slechte dagen, je echte gezicht. Dit is de reactie op de perfectie-cultuur van een paar jaar geleden. Geen filters meer. Geen gepolijste beelden. Authenticiteit is het nieuwe ideaal.
Behalve dat authentiek zijn ook arbeid is.
De vrouw die "eerlijk" post over haar struggle is nog steeds aan het cureren. Ze kiest welke struggle ze toont. Ze kiest de woorden. Ze kiest de foto die erbij past, de foto waarop ze er moe maar mooi uitziet, niet de foto waarop ze er gewoon moe uitziet.
De authentieke vrouw online is net zo geconstrueerd als de perfecte vrouw. Het is een andere constructie, maar het is nog steeds constructie.
Ik post niet veel. Soms een foto van de tuin, soms een tekst over schrijven. Ik probeer niet perfect te zijn maar ook niet strategisch imperfect. Ik weet niet of dat lukt. Waarschijnlijk is zelfs die poging al een vorm van curatie.
Milla worstelt hiermee. Te mooi is nep. Te echt is awkward. De perfecte balans van authentiek-maar-niet-te-authentiek is een kunstwerk dat elke dag opnieuw gemaakt moet worden.
Het is vermoeiend.
Het was vermoeiend om perfect te zijn.
En het is ook vermoeiend om authentiek te zijn.
Misschien is het gewoon vermoeiend om online te bestaan als vrouw.