Ik heb vriendinnen. Goede vriendinnen, vriendinnen die ik al jaren ken, vriendinnen die me hebben zien huilen en falen en mijn leven bij elkaar rapen. Dit zijn de belangrijkste relaties in mijn leven, naast Milla.
En toch, als ik zeg "ik heb een hechte vriendinnengroep," is er altijd iemand die zegt: "Oh, dat is vast veel drama."
Drama. Vrouwenvriendschappen zijn drama. Ze zijn roddels en ruzies en jaloezie en gedoe. Mannenvriendschappen zijn simpel. Bier, voetbal, klaar.
Dit is onzin.
Vrouwenvriendschappen zijn niet meer drama dan andere relaties. Ze zijn intenser, soms. Eerlijker, vaak. We praten over dingen die ertoe doen. We kennen elkaars kinderen, elkaars zorgen, elkaars diepste onzekerheden. Dat is geen drama. Dat is intimiteit.
De afwijzing van vrouwenvriendschappen als "drama" is dezelfde afwijzing die we overal zien: wat vrouwen doen is minder serieus. Mannenvriendschappen zijn vriendschappen. Vrouwenvriendschappen zijn gedoe.
Milla heeft vriendinnen. Intense vriendinnen, zoals dat gaat op haar leeftijd. Ze bellen uren. Ze maken ruzie en het is het einde van de wereld en een dag later is het weer goed. Dit is geen drama. Dit is leren hoe relaties werken.
En als iemand zegt dat het "typisch meiden" is, mag ze met mij komen praten.
Ik heb een heel verhaal klaar.