Er is een woord dat ik niet meer kan horen zonder een lichte irritatie te voelen. Dat woord is "glow."
Je moet glowing zijn. Je huid moet glowen. Je gezicht. Je leven. Je hele verschijning moet eruitzien alsof je net bent teruggekomen van twee weken yoga-retraite in een land waar ze je elke ochtend een sapje gaven van iets groens.
Ik glow niet. Ik ben vierenveertig en ik heb een veertienjarige en een deadline en drie uur slaap gehad omdat ik om twee uur 's nachts besloot dat dit hét moment was om na te denken over alles wat ik ooit verkeerd heb gedaan sinds 1996. Ik glow niet. Ik functioneer.
Maar overal waar ik kijk word ik geconfronteerd met vrouwen die wel glowen. In reclames. Op Instagram. In tijdschriften die ik niet lees maar die wel in de wachtkamer bij de huisarts liggen. Ze hebben iets wat ik niet heb. Een innerlijk licht. Een radiance. Een luminosity.
(Het zijn allemaal woorden voor hetzelfde: je moet eruitzien alsof je lichaam van binnenuit verlicht wordt door een lamp waar wij gewone stervelingen de schakelaar niet van kunnen vinden.)
Het probleem met glow is niet dat het onhaalbaar is (hoewel het dat ook is, tenzij je een professionele visagist en studioverlichting hebt). Het probleem is wat het impliceert: dat vrouwen zichtbaar moeten zijn. Letterlijk. We moeten licht uitstralen. We moeten gezien worden. En als we niet gezien worden, als we er moe of grauw of gewoon normaal uitzien, dan hebben we gefaald in een taak die we nooit hebben aanvaard.
Milla vraagt soms of ze er "moe" uitziet.
Veertien jaar oud. En ze maakt zich al zorgen of haar gezicht voldoet.
Ik zeg dan: "Je ziet eruit als een mens. Mensen zien er soms moe uit. Dat mag."
Ze gelooft me niet. Waarom zou ze? Alles om haar heen vertelt haar iets anders.
Er is overigens ook een mannenversie van glow, ontdekte ik laatst. Die heet: "gezond." Mannen hoeven niet te gloeien. Mannen hoeven alleen maar niet ziek te zijn. De lat ligt anders.
Ik glow dus niet.
Maar ik functioneer.
En sommige dagen is dat genoeg.