Ik heb een keer gehuild in een discussie. Het was een discussie over iets belangrijks, iets waar ik gelijk in had, en ik huilde. Niet van verdriet. Van frustratie, van machteloosheid, van het gevoel dat ik niet gehoord werd.
En op het moment dat ik huilde, verloor ik de discussie.
Niet omdat mijn argumenten minder werden. Maar omdat huilen betekende dat ik "emotioneel" was. En emotioneel zijn betekent dat je niet rationeel bent. En niet rationeel zijn betekent dat je ongelijk hebt.
Dit is de trap. Vrouwen die huilen zijn emotioneel. Vrouwen die schreeuwen zijn hysterisch. Vrouwen die kalm blijven zijn koud. Er is geen manier om te winnen. Elke emotie kan tegen je worden gebruikt.
Mannen mogen schreeuwen. Dat is passie, overtuiging, een teken dat iets hen aan het hart gaat. Mannen die huilen zijn "gevoelig" en dat is tegenwoordig selfs een compliment. Maar vrouwen die huilen zijn niet te vertrouwen. Ze zijn hun emoties niet meester.
Milla huilt soms. Van woede, meestal. Van frustratie. Ze heeft het van mij. En ik zie hoe ze zich ervoor schaamt. Hoe ze denkt dat het haar zwak maakt.
Ik zeg: "Huilen is geen zwakte. Huilen is een reactie."
Maar ik weet ook dat ze ergens anders gaat leren dat huilen het einde van een discussie is.
Het moment waarop je verliest.
Niet omdat je ongelijk hebt.
Maar omdat je huilt.