Milla heeft een beste vriendin. Ze zien elkaar elke dag en als ze elkaar niet zien, appen ze. Ze maken samen huiswerk, ze gaan samen naar concerten, ze kennen elkaars wachtwoorden. Het is intens. Het is allesomvattend. Het is precies zoals meisjessvriendhappen horen te zijn op die leeftijd.
En toch is er altijd iemand die er iets van zegt.
"Zijn die twee niet een beetje té close?"
Té close. Alsof intimiteit tussen meisjes verdacht is. Alsof hechtheid een probleem is dat moet worden opgelost.
Jongensvriendschappen mogen intens zijn. Dan heet het broederschap, loyaliteit, een band voor het leven. Meisjessvriendhappen die intens zijn, zijn verdacht. Ongezond. Codependent. Of, fluisterend: misschien wel meer dan vriendschap?
Die laatste insinuatie is veelzeggend. Het idee dat twee meisjes die heel close zijn eigenlijk lesbisch moeten zijn, alsof intense vriendschap tussen vrouwen niet kan bestaan zonder seksuele component. Alsof vrouwen alleen maar zo van elkaar kunnen houden als er romantiek in het spel is.
Milla en haar vriendin zijn gewoon vriendinnen. Intense vriendinnen. Beste vriendinnen. En dat mag. Dat hoeft niet te worden geanalyseerd of gepathologiseerd.
Laat meisjes van elkaar houden.
Dat is geen diagnose.
Dat is gewoon vriendschap.