Ik scheer mijn benen. Niet altijd, niet obsessief, maar regelmatig genoeg om te voldoen aan wat er van me verwacht wordt. Dit is een keuze, zogenaamd. Niemand dwingt me. Ik mag ook niet scheren. Dat is helemaal aan mij.
Behalve dat het geen echte keuze is.
Een vrouw met behaarde benen is een statement. Een vrouw met geschoren benen is normaal. Het verschil zit niet in de handeling maar in de consequenties. Als ik niet scheer, worden er conclusies getrokken. Over mijn hygiëne, mijn politieke overtuiging, mijn aantrekkelijkheid, mijn gekheid. Als ik wel scheer, trekt niemand conclusies. Ik ben gewoon een vrouw.
Dit is de keuze die geen keuze is. Je mag kiezen, maar de opties zijn niet gelijk.
Mannen hebben dit niet. Mannelijk lichaamshaar is neutraal. Het is er gewoon. Niemand vraagt een man waarom hij zijn benen niet scheert. Niemand trekt conclusies over zijn karakter op basis van zijn okselhaar.
Milla begint ook te scheren. Veertien jaar en ze heeft al geleerd dat haar lichaam in zijn natuurlijke staat niet acceptabel is. Ik heb haar gezegd dat ze het niet hoeft te doen. Ze keek me aan alsof ik haar vroeg om naakt naar school te gaan.
"Iedereen doet het, mama."
Ja. Iedereen doet het.
Dat is precies het punt.