"Wees lief."
Het is iets wat we tegen meisjes zeggen. Niet tegen jongens, of minder. Wees lief. Wees aardig. Wees niet zo bazig. Wees niet zo luid. Wees lief.
Ik hoor het nog steeds. Niet letterlijk, niemand zegt tegen mij op mijn vierenveertigste dat ik lief moet zijn. Maar het zit in alles. In de verwachting dat ik glimlach. In de verbazing als ik direct ben. In de feedback dat ik "iets aardiger" kon zijn in een e-mail die volstrekt neutraal was.
Lief zijn is vrouwenwerk.
Het interessante is dat "lief" voor vrouwen iets anders betekent dan voor mannen. Een lieve man is een man die vriendelijk is, die aandacht heeft voor anderen. Een lieve vrouw is een vrouw die niet te veel is. Niet te luid, niet te direct, niet te aanwezig. Lief is klein zijn. Lief is ruimte maken. Lief is niet botsen.
Ik probeer niet lief te zijn. Ik probeer eerlijk te zijn en vriendelijk te zijn en fatsoenlijk te zijn, maar "lief" als specifieke eis heb ik afgeschaft. Het kostte te veel. Het kostte delen van mezelf wegstoppen om maar niet te veel te zijn.
Milla wordt ook geacht lief te zijn. Ze is veertien en ze krijgt al te horen dat ze "pittig" is, wat een compliment is dat eigenlijk een waarschuwing is.
Ik zeg haar: wees eerlijk. Wees vriendelijk. Wees jezelf.
Maar niet per se lief.
Lief is optioneel.