Er is iets waar vrouwen van middelbare leeftijd doorheen gaan waar niemand over praat. Het heet de menopauze en het is blijkbaar zo gênant dat we er collectief over zwijgen alsof het een staatsgeheim betreft.
Ik ben er nog niet. Maar ik nader. En ik merk dat ik er niks over weet, behalve de clichés: opvliegers, stemmingswisselingen, en iets met botontkalking. Dit is de volledige omvang van mijn kennis over een biologisch proces dat de helft van de bevolking doormaakt.
Vergelijk dit met de midlifecrisis. Daar zijn films over. Boeken. Hele genres. De man van vijftig die een sportwagen koopt en een jongere vriendin en zichzelf heruitvindt. Dit is cultureel materiaal. Dit is interessant.
De vrouw van vijftig die 's nachts wakker wordt in een plas zweet en overdag haar eigen naam vergeet? Stilte.
Ik heb vriendinnen die er doorheen zijn of er middenin zitten. Ze praten erover, onderling, zachtjes, alsof het iets schaamtevols is. "Ik heb last van, je weet wel." Ja. Ik weet wel. Maar waarom kunnen we het niet gewoon zeggen?
Milla weet dat de menstruatie bestaat. Daar hebben we het over gehad. Maar de menopauze? Dat komt later wel. Dat is iets voor oude vrouwen. Behalve dat het niet voor oude vrouwen is. Het is voor vrouwen van mijn leeftijd. Vrouwen die nog de helft van hun leven voor zich hebben.
Het zou helpen als we erover zouden praten.
Maar we praten niet.
We zweten in stilte.