Er is een kloof. Niet de loonkloof, die kennen we. Een andere kloof, waar minder over wordt gepraat, misschien omdat het gênanter is, of misschien omdat het minder belangrijk lijkt, hoewel het dat niet is.
De orgasmekloof.
In heteroseksuele ontmoetingen komen mannen vaker klaar dan vrouwen. Niet een beetje vaker. Veel vaker. De cijfers variëren, maar het patroon is consistent: zijn orgasme is de default, het doel, het einde van de seks. Haar orgasme is optioneel, bonus, iets extra's als er tijd voor is.
Dit is geen biologie. Vrouwen hebben geen probleem met klaarkomen. Vrouwen die seks hebben met vrouwen hebben deze kloof niet. Het probleem is specifiek: heteroseksuele seks is georganiseerd rond mannelijk plezier.
Ik heb hier geen persoonlijke anekdote bij. Ik date niet, te druk met schrijven, en mijn seksleven gaat niemand iets aan. Maar ik vind het wel interessant dat we hier niet over praten. Dat de loonkloof een politiek thema is en de orgasmekloof een privéprobleem.
Alsof vrouwelijk plezier minder telt.
Alsof het niet de moeite waard is om te benoemen.
Milla krijgt seksuele voorlichting op school. Ik hoop dat ze meer leert dan de techniek. Ik hoop dat ze leert dat haar plezier er net zo goed toe doet.
Maar dat staat waarschijnlijk niet in de lesboeken.