Een man kan zijn hele leven door met vijf outfits. Een pak. Een spijkerbroek. Een overhemd. Een T-shirt. Klaar. Hij kan dit elke dag dragen en niemand zegt er iets van. Hij is consistent. Hij weet wat hij wil. Hij is niet bezig met uiterlijkheden.
Een vrouw in dezelfde outfit twee dagen achter elkaar? Mensen merken het op. Mensen vragen of alles goed is. Mensen denken dingen.
Ik heb een kast vol kleren. Ik draag bijna altijd zwart, maar zelfs dan: verschillende soorten zwart. Andere snitten. Andere texturen. Er moet variatie zijn, anders is er iets mis.
Dit is geen biologie. Dit is een industrie. De mode-industrie verdient miljarden aan vrouwen die elke dag iets anders moeten dragen. Die seizoenen moeten volgen. Die trends moeten bijhouden. Die een volle kast moeten hebben om elke dag een "keuze" te maken.
Mannen mogen gewoon een pak hebben.
Wij moeten een hele garderobe hebben.
Milla staat elke ochtend voor haar kast en zucht. Ze heeft "niks om aan te trekken," wat betekent dat ze veertig opties heeft maar geen daarvan voelt als de juiste. Dit is aangeleerd. Dit is haar bijgebracht. En nu is het een dagelijks ritueel van onzekerheid.
Ik zou willen dat ze een pak kon hebben.
Gewoon een pak.
Elke dag.
Zonder vragen.