Er is een keuze die vrouwen maken. Ze krijgen kinderen en ze gaan parttime werken. Drie dagen, vier dagen, iets wat "combineerbaar" is met het moederschap.
Dit is een keuze die een gevolg heeft.
Parttime werken is carrièrezelfmoord. Niet officieel, natuurlijk. Officieel is het prima. Officieel worden parttimers gelijk behandeld. Maar in de praktijk zijn de interessante projecten voor fulltimers. De promoties zijn voor mensen die er altijd zijn. De carrière gaat door terwijl jij thuis bent op woensdag.
Ik heb het gezien, bij collega's, bij vriendinnen. De vrouw die parttime gaat en langzaam naar de zijlijn schuift. De man die gewoon blijft werken alsof er geen kind is geboren.
Mannen gaan niet parttime. Of zelden. Of als ze het doen, is het een statement, iets progressiefs, iets waar ze bewondering voor krijgen. Vrouwen die parttime gaan zijn gewoon moeders die "gekozen hebben" voor hun kinderen.
Ik werk nu flexibel. Ik schrijf. Ik heb geen baas die bijhoudt of ik er wel of niet ben op woensdag. Dat is een privilege.
Maar ik herinner me de keuze. En ik herinner me dat het geen echte keuze was.