Ik heb laatst een scheermesje gekocht. Een roze scheermesje, omdat dat de kleur was die in het schap stond bij de vrouwenproducten. Naast het schap met mannenproducten. Waar blauwe scheermesjes stonden. Die goedkoper waren.
Zelfde scheermesje. Andere kleur. Andere prijs.
Dit heet de pink tax. Het is geen echte belasting, het is gewoon bedrijven die meer vragen voor producten die aan vrouwen worden verkocht. Roze scheermesjes. Roze pennen. Vrouwenshampoo die hetzelfde is als mannenshampoo maar dan duurder.
De argumenten zijn altijd vaag. "Vrouwenproducten hebben andere ingrediënten." "De verpakking is anders." "De markt bepaalt de prijs." Maar de uitkomst is steeds hetzelfde: vrouw zijn is duurder.
Tel erbij op: tampons en maandverband, die tot voor kort nog belast werden als luxeproduct. Bh's, die noodzakelijk zijn maar niet goedkoop. Kleding die sneller slijt en vaker vervangen moet worden. Make-up die we "moeten" dragen om er verzorgd uit te zien.
Milla merkt het al. "Waarom is dit duurder?" vroeg ze laatst, in een drogisterij. Ik zei: "Omdat het roze is."
Ze vond het belachelijk.
Terecht.
Ik koop nu blauwe scheermesjes.
Ze werken precies hetzelfde.