Er stapte laatst iemand op mijn voet. In de supermarkt, bij de groenten, een man met een kar die niet keek waar hij liep. Hij reed over mijn voet en weet je wat ik zei?
"Sorry."
Ik zei sorry. Hij stond op mijn voet en ik verontschuldigde me.
Dit is geen overdrijving. Dit is wat vrouwen doen. We zeggen sorry als iemand ons aanstoot. We zeggen sorry als iemand ons onderbreekt. We zeggen sorry voor het innemen van ruimte die we mogen innemen.
Het is een reflex. Het zit zo diep dat ik het niet eens merk tot het al is gebeurd. De man keek me aan, mompelde iets, reed door. Pas later dacht ik: waarom zei ik sorry?
Het antwoord is: omdat vrouwen zijn getraind om sorry te zeggen. Om te accommoderen. Om elke interactie te smeren met onze verontschuldigingen zodat niemand zich ongemakkelijk voelt.
Milla doet het ook. Iemand loopt tegen haar aan en zij zegt sorry. Iemand neemt haar plek in en zij zegt sorry. Haar hele bestaan is een aaneenschakeling van excuses voor dingen die niet haar schuld zijn.
Ik probeer het af te leren. "Sorry," begin ik te zeggen, en dan stop ik. Wacht. Was dit mijn schuld? Nee. Dan geen sorry.
Het is moeilijker dan het klinkt.
Sorry is een gewoonte.
En gewoontes zijn taai.