Ik heb ooit een e-mail teruggekregen van een redacteur met de opmerking: "Je mail kwam een beetje kortaf over."
Ik keek naar mijn mail. Die luidde: "Beste [naam], Hierbij de revisie. Laat me weten als er vragen zijn. Met vriendelijke groet, Kaatje."
Correct. Zakelijk. Professioneel.
Kortaf, blijkbaar.
Ik heb sindsdien mijn mails aangepast. "Hierbij de revisie!" Uitroepteken. Want zonder uitroepteken klink ik boos. "Laat me weten als er vragen zijn!" Nog een uitroepteken. Anders klink ik onbenaderbaar. "Alvast bedankt!!" Twee uitroeptekens, voor de zekerheid. Want één is misschien sarcastisch.
Mannen mailen: "Revisie in bijlage." Geen groet. Geen uitroepteken. Geen "alvast bedankt." Niemand vindt hen kortaf. Zij zijn "to the point." Efficiënt. Zakelijk.
Vrouwen die hetzelfde doen zijn kil.
Het is een val. Als je de uitroeptekens weglaat, ben je onaardig. Als je ze toevoegt, ben je minder serieus. Je bent óf de koele trut óf het vrolijke meisje. Een tussenvorm bestaat niet.
Milla appt met uitroeptekens en emoji's en kleine hartjes en het is aandoenlijk en ook een beetje verontrustend. Ze is nu al bezig haar communicatie te verzachten. Over tien jaar schrijft ze werkmailtjes met dezelfde strategische warmte die ik heb moeten aanleren.
Ik heb laatst een experiment gedaan. Een week lang alle uitroeptekens uit mijn mails gehaald. Gewoon zakelijk geschreven. Zoals mannen doen.
Het voelde ongemakkelijk. Alsof ik de hele week in mijn ondergoed had rondgelopen. Alsof ik iets deed wat niet mocht.
Maar er gebeurde niks. Niemand zei er iets van. Misschien was die redacteur een uitzondering. Misschien had ik het me allemaal ingebeeld.
Of misschien lezen mensen mijn mails gewoon niet zo aandachtig.
Dat is eerlijk gezegd ook een optie!