"Het is vanzelf zo gegroeid."
Dit is de zin die vrouwen zeggen als je vraagt hoe de taakverdeling in hun huishouden is ontstaan. Hoe het komt dat zij het meeste doet. Hoe het komt dat hij minder doet.
Vanzelf.
Alsof er geen keuzes zijn gemaakt. Alsof er geen patronen zijn gevolgd. Alsof het gewoon is gebeurd, zoals het weer, zoals de seizoenen, onvermijdelijk en neutraal.
Maar er is niks vanzelf aan. De verdeling is zo gegroeid omdat zij de kruimels zag en hij niet. Omdat zij zich verantwoordelijk voelde en hij niet. Omdat zij niet kon leven met de rommel en hij wel. Omdat zij bijhield wat er moest gebeuren en hij wachtte tot het hem werd gevraagd.
Het is vanzelf zo gegroeid.
En elke dag groeit het verder.
Ik heb geen verdeling meer met een partner. Ik doe alles zelf, of Milla helpt. Dat is simpeler op een bepaalde manier. Er is niemand om boos op te zijn. Er is niemand die niet ziet wat er moet gebeuren.
Maar ik herinner me de verdeling. En ik herinner me het "vanzelf."
Het was nooit vanzelf.
Het was altijd een keuze.
Alleen niet de mijne.