Ze had een vriend. En toen was ze weg.
Ik bedoel niet letterlijk weg. Ze was er nog. Maar ze was er niet meer. De dates werden afgezegd, de appjes werden korter, de bellen-op-zondagavond verdwenen. Ze had een vriend en wij waren niet meer nodig.
Dit is een patroon dat ik ken. De vrouw die verdwijnt in een relatie. Die haar vriendinnen laat vallen voor een man. Die, zodra de relatie eindigt, weer opduikt alsof er niets is gebeurd.
Ik zou boos moeten zijn. Soms ben ik ook boos. Maar ik snap het ook. Vrouwen wordt geleerd dat de romantische relatie de belangrijkste relatie is. Dat al het andere daaraan ondergeschikt is. Je vriendinnen zijn er voor als je single bent. Zodra je iemand hebt, verschuiven de prioriteiten.
Het gekke is dat mannen dit minder doen. Mannen houden hun vrienden, ook als ze een relatie hebben. De kroegavond blijft. De voetbalwedstrijd blijft. Alleen vrouwen worden geacht volledig op te gaan in de ander.
Milla zit nu al in de leeftijd dat vriendinnen soms verdwijnen omdat er een jongen is. Het komt nog maar net kijken, maar ik zie het beginnen. De prioriteiten die verschuiven. De loyaliteiten die wankelen.
Ik heb haar gezegd: je vriendinnen zijn er nog als de jongen weg is.
Onthoud dat.