Er is een categorie vrouwen die "te veel" willen. Te veel seks, te veel aandacht, te veel verlangen. Ze worden een probleem genoemd. Een diagnose, bijna. Alsof vrouwelijk verlangen een ziekte is die behandeld moet worden.
De omgekeerde categorie, vrouwen die "te weinig" willen, is ook een probleem. Frigide, koud, niet beschikbaar. Ook een diagnose. Ook iets wat moet worden opgelost.
Het raam waarbinnen vrouwelijk verlangen acceptabel is, is heel smal. Je moet genoeg willen om niet afwijzend te zijn, maar niet zo veel dat je veeleisend bent. Je moet beschikbaar zijn, maar niet te beschikbaar. Je moet verlangen, maar het verlangen moet altijd een reactie zijn op zijn verlangen, nooit een initiatief.
Mannelijk verlangen is neutraal. Het is er gewoon. Mannen willen seks, dat is biologie, dat is normaal, dat is geen probleem. Vrouwelijk verlangen is verdacht. Het moet worden gekalibreerd, bijgesteld, aangepast aan de situatie.
Ik heb hier lang niet over nagedacht. Het hoorde gewoon bij hoe de wereld was. Maar nu ik erover nadenk, vind ik het raar. Waarom is de ene variant van verlangen normaal en de andere een probleem?
Milla is veertien. Haar verlangen, als het er al is, gaat haar verder niemand iets aan. Maar ik hoop dat ze nooit leert dat wat zij wil een probleem is.
Dat zou pas een probleem zijn.