Er is een strijd, zogenaamd. De werkende moeder tegen de thuisblijfmoeder. Ze staan tegenover elkaar, in artikelen en opiniestukken en verhitte discussies op sociale media. Wie is beter? Wie offert meer op? Wie heeft het moeilijker?
Dit is een valse strijd.
Beide verliezen.
De werkende moeder is egoïstisch. Ze "kiest voor haar carrière" boven haar kinderen. Ze "laat haar kinderen opvoeden door vreemden." Ze moet zich verantwoorden voor elke uur die ze niet thuis is.
De thuisblijfmoeder is niet ambitieus. Ze "verspilt haar potentieel." Ze is "afhankelijk" van haar partner. Ze moet zich verantwoorden voor elke uur die ze niet werkt.
De enige winnaar is het systeem dat vrouwen tegen elkaar uitspeelt terwijl mannen deze vragen helemaal niet krijgen.
Ik werk. Ik werk thuis, ik schrijf, ik ben er voor Milla als ze thuiskomt. Is dit het goede antwoord? Ik weet het niet. Er is geen goed antwoord. Er is alleen het antwoord dat werkt voor mij, nu, in dit leven.
Milla zegt dat ze later wil werken. Bio-ingenieur. Ik zeg: goed. En als je dan kinderen hebt? Ze haalt haar schouders op. "Dan doe ik beide."
Ze is veertien.
Ze denkt nog dat het een keuze is.