Er is een genre memes dat "mommy needs wine" heet. Moederschap is zwaar, daarom drinkt mama. De kinderen zijn lastig, daarom drinkt mama. Het is eindelijk bedtijd, dus mama ontkurkt een fles.
Dit is humor, zogenaamd. Herkenbaar, relatable, gedeelde ellende.
Maar ergens wringt het.
Wanneer is drinken omdat je kinderen je uitputten coping geworden? Wanneer is een fles wijn per avond normaal geworden? Wanneer zijn we gaan lachen om iets wat eigenlijk een signaal is?
Ik drink. Niet veel, niet elke dag, maar ik drink. En ik heb de "mommy wine culture" zien opkomen zonder er veel bij na te denken. Het was gewoon wat moeders deden. Een glas aan het eind van de dag. Twee glazen. Wie houdt het bij?
Het probleem is niet het drinken. Het probleem is de normalisatie. Het idee dat moederschap zo zwaar is dat verdoving nodig is. Het idee dat we daar grappen over maken in plaats van te vragen waarom het zo zwaar is.
Milla ziet me soms met een glas wijn. Ik zeg niet dat mama dit nodig heeft. Ik zeg niet dat dit is hoe ik de dag doorkom. Ik zeg: ik heb zin in wijn.
Dat is iets anders.
Of ik hoop dat het iets anders is.