"Die baby slaapt te diep," zei Milla, zonder op te kijken van haar telefoon.
Ze lag op de andere bank, telefoon boven haar hoofd, in de positie die veertienjarigen innemen zodra ze beseffen dat een liggend scherm niet leidt tot een bedtijd. Het scherm van haar telefoon gaf het enige harde licht in de kamer, naast het mijne. Ik zat op de mijne, Ringo half over mijn rechterbeen, een glas rood van een fles die ik bij de Colruyt voor zes euro negentig op de kop had getikt, en een TikTok die ik een halfuur eerder had willen sluiten, maar waaraan ik er nog één verschuldigd was. Op het salontafeltje stond een bord met de korst van een pizza die Milla om zeven uur had opgegeten en vergeten, ovenplaatkorst, niet steenoven, want zo is de oven in dit huis nu eenmaal.
Op het scherm stond Hannah. Hannah heet Hannah, woont in Utah, draagt een linnen jurk in de kleur van oud papier, en heeft een baby op haar heup die inderdaad dieper slaapt dan mijn kater na drie schaaltjes tonijn. Ze kneedt deeg. Ze praat tegen de camera alsof ze een wachtwoord is kwijtgeraakt en het nu rustig aan iedereen wil doorgeven: dat ze de rat race heeft verlaten, dat ze niet gelooft in girlboss-feminisme, dat ze kiest voor traditional. Haar haar is gekamd, haar nagels zijn kort, haar keuken is groot genoeg om een afdansje in te wagen zonder een mes te raken.
Achter haar staat een Aga in kobaltblauw. 14.400 dollar, heb ik opgezocht toen Milla naar de wc was. Op de bar staan hortensia's die op een zondagochtend in november in Utah redelijkerwijs niet uit een tuin zijn gekomen.
"Hoe weet jij dat die baby te diep slaapt?"
"Omdat hij niet één keer heeft gehikt en jij altijd zegt dat baby's hikken als een Fiat Panda die start."
Dat heb ik haar inderdaad ooit verteld. In de Freelander, op weg naar het consultatiebureau, in 2012, in de tijd dat je nog achteruit naar je achterbank kon kijken zonder een camera aan te zetten. Ze hikte toen zelf, drie keer, en ik lachte waardoor ik bij de rotonde aan de Runkstersteenweg bijna niet op tijd was uitgeweken voor een vrouw in een Nissan Micra die rechtsaf sloeg zonder knipperlicht.
Hannah, intussen, kneedde verder. Ze zei iets over embracing the softer path. Het deeg in haar handen was te glad. Niemand die met twee ellebogen tegelijk deeg kneedt en ondertussen in de camera kijkt, heeft nog een baby op de heup zonder hulp van een assistent met een camera.
"Mama."
"Ja."
"Dat schortje van haar is van Shein."
Ik keek op. Milla scrolde door en hield het scherm omhoog. Ze had gelijk. Zeventien euro negenennegentig, zag ik aan de hoek van het label. Hannah heeft miljoenen volgers. Haar partner heeft, vanavond op Google gevonden, een ondergoedbedrijf. Hannah wordt tegelijk onderhouden als huisvrouw en betaald als influencer. De kassière bij de Delhaize op de Luikersteenweg, die vanaf elf uur tijdens haar nachtdienst vermoedelijk ook door filmpjes scrolt, heeft de Aga niet. Zij heeft, van halftwaalf tot vier, de broodafdeling. Maar in één opzicht is zij Hannah's gelijke: allebei hebben ze die avond hun kleren op Shein besteld. De een onder gekamd haar voor tien miljoen ogen, de ander onder een tl-buis op gang vier.
"Moet ik mijn kamer opruimen?"
"Niet meer voor vandaag."
"Ik ga naar boven."
Ze zette de telefoon neer. Ringo ging verliggen zodat hij nu over allebei mijn benen lag, en ik besefte dat ik niet meer kon opstaan zonder zijn uitdrukkelijke toestemming. Het brood in onze eigen oven, waarvan de deur niet sluit als er een zakje tussen het scharnier zit, was vanmiddag gelukt. De korst brak precies goed, en Milla had haar stuk al gegeten voor ik de boter had gevonden. Het was na twintig minuten weg. Niemand had het gefilmd.