"Boogschutter deze week," las Milla voor, "iemand uit je verleden duikt onverwacht op. Blijf open, maar bewaak je energie." Ze keek mij aan met de goed gerepeteerde combinatie van meewarigheid en belangstelling die veertienjarigen opvoeren wanneer ze je op heterdaad betrappen.
"Dat gaat over jou, hè?"
"Waarom zou dat over mij gaan?"
"Omdat ik ook Boogschutter ben en ik niks uit mijn verleden heb."
Ik lag in bad. Cosmopolitan lag op het krukje ernaast, half opengewaaid op de horoscooppagina, naast een glas rood van een bedenkelijk Australisch merk dat ik bij de Delhaize voor zeseneenhalf euro op de kop had getikt. Aan de badrand stond een fles Dove-douchegel die sinds vorig weekend een klein uitgedroogd wit spoor op de tegel had gelaten, en aan het andere uiteinde een kaars die ik had aangestoken om gezellig te doen en die inmiddels driekwart uit was omdat Ringo bij zijn eerdere ronde over het krukje was gelopen en hem had omgestoten, waarna ik hem opnieuw had aangestoken en dat ook bijna meteen opnieuw had moeten doen. Milla was binnengesloft met het geluid van iemand die al weet dat ze welkom is, zonder kloppen, om een pincet op te eisen, en bleef nu doorlezen.
Er was iemand uit mijn verleden aan wie ik even moest denken. Niet de belangrijke. Een kort en klein vriendje uit mijn studententijd, die mij op een middag bij de AKO op Utrecht Centraal had gedumpt, twee minuten voor zijn Intercity, met de mededeling dat hij "even wat ruimte nodig had". Die ruimte is hij nooit meer uit gekomen. Hij stuurt elk jaar een kerstkaart. Op de foto staat hij tussen zijn vrouw en hun golden retriever, en elk jaar komen de retriever en hij gelijk op met een halve kilo, terwijl de vrouw blijft oogen als een Zweedse interieurontwerper. Wat niet fair is.
"Hoe heette hij?" vroeg Milla, die kennelijk aan mijn gezicht kon zien dat er iemand was.
"Dat hoef ik niet te weten."
"Je weet het wel."
"Ik weet het wel."
Ringo kwam aanzetten en sprong op de wasbak. Hij dronk driekwart van het water dat daar niet voor hem bedoeld was, keek mij aan met de ongeïnteresseerde arrogantie van een kater die zich nog nooit ergens voor heeft hoeven verantwoorden, en sloeg met zijn staart tegen de spiegel, wat een geluid maakte alsof er iemand met een vinger tegen een wijnglas een toast voorbereidde.
Ik klom het bad uit en sloeg een handdoek om die te klein bleek voor de gelijktijdige bedekking van alle strategische onderdelen. Daarna nam ik Cosmopolitan mee naar de keuken.
Cosmopolitan heeft een horoscoop. Libelle, Flair, Margriet, Linda, Grazia: allemaal een horoscoop achterin. Panorama niet. Panorama heeft de vijf beste scheerschuimen van dit najaar en een foto van een motor. Quote ook niet. Quote heeft een beleggingsexpert met een Italiaans colbert die wekelijks aankondigt wat de euro gaat doen, op basis van "de signalen van de markt". GQ heeft een trendwatcher. Men's Health heeft op de laatste pagina de voorspelling van je sixpack, als je de routine volgt, die je niet volgt.
Dat is allemaal horoscoop. Bij Quote heet het analyse en bij Cosmopolitan bijgeloof. Het verschil zit hem in het colbert.
Milla was intussen doorgegaan met lezen en was mij gevolgd naar de keuken met de Cosmopolitan in haar hand en de pincet nu in haar andere hand, die zij bij de keukenkast plaatste op een manier die suggereerde dat de pincet vanaf dit moment het hare was.
"Mama, hier staat dat Boogschutter deze week moet letten op onverwachte onkosten."
"Mooi. Dan vraag je me deze week niks."
"Maar ik ben óók Boogschutter."
"Dan vraag ik jóú deze week niks."